Przy kształtowaniu wykończenia podłogi istotne są nie tylko kolor i rodzaj materiału, lecz też sposób jego łączenia z pozostałymi detalami wnętrza. Lastryko występuje w wielu odmianach, a różnice dotyczą głównie rodzaju kruszywa, wielkości jego ziaren i zastosowanego spoiwa. Posadzka lastryko może zawierać fragmenty marmuru, granitu albo innych kamieni, których układ staje się widoczny po stosownej obróbce.

Na ostateczny wygląd wpływa też tło, czyli kolor masy wiążącej. Przy projektowaniu powierzchni trzeba uwzględnić wielkość pomieszczenia i sposób jego użytkowania. Całkiem inaczej dobiera się kruszywo do niewielkiego wnętrza mieszkalnego, a przeciwnie do wielkiej przestrzeni, w której występuje intensywny ruch pieszy. Znaczenie mają również grubość planowanej warstwy a także poziom, na którym znajdą się sąsiadujące posadzki. Różnice wysokości mogą bowiem wymagać dodatkowego przygotowania podłoża jeszcze przed rozpoczęciem właściwych prac.

W zależności od przyjętej technologii materiał może być przygotowywany w postaci gotowych elementów albo układany bezpośrednio na miejscu. Lastryko wylewane pozwala wykonywać powierzchnie o określonym podziale i układzie, natomiast wymaga dokładnego zaplanowania kolejności robót. Przed rozpoczęciem mieszania składników należy ustalić proporcje spoiwa i kruszywa, oraz sprawdzić warunki panujące w pomieszczeniu. Samo wykonanie lastryko obejmuje przygotowanie stabilnego podłoża, wyznaczenie poziomów, rozmieszczenie potencjalnych listew podziałowych i rozprowadzenie masy. Zwłaszcza istotne jest zachowanie jednakowej grubości warstwy. Przy większych realizacjach trzeba również przewidzieć miejsca dylatacji, które uwzględniają pracę materiałów pod wpływem zmian temperatury. W trakcie przygotowywania mieszanki nie trzeba edytować proporcji składników bez uwzględnienia ich właściwości. Nadmiar wody może wpłynąć na strukturę i wytrzymałość gotowej powierzchni, a nierównomierne rozmieszczenie kruszywa będzie widoczne po odsłonięciu jego ziaren. Kolejne czynności kreuje się dopiero po odpowiednim związaniu materiału.

W starszych budynkach lastryko na prawdę bardzo często występuje na schodach, korytarzach, klatkach schodowych i w pomieszczeniach technicznych. W takich miejscach można zaobserwować różnorodne rodzaje uszkodzeń, zależne od sposobu użytkowania a także wcześniejszych prac remontowych. Część powierzchni może być wyłącznie zmatowiona, podczas gdy inne fragmenty mają wykruszone kruszywo, ubytki lub pęknięcia. Renowacja lastryko wymaga rozpoznania przyczyny tych przekształceń. Jeżeli uszkodzenie powstało wskutek miejscowego uderzenia, możliwe jest zastosowanie naprawy punktowej. Gdy jednak pęknięcia powtarzają się w kilku miejscach, powinno się sprawdzić też stan podłoża i połączenia poszczególnych warstw. Istotne jest rozróżnienie zwykłych śladów eksploatacji od uszkodzeń, które mogą się powiększać. Przy uzupełnianiu braków dobiera się kruszywo o zbliżonej wielkości i kolorze, choćby pozyskanie identycznego wyglądu jak w starej części nie zawsze jest możliwe. Różnice mogą wynikać z naturalnego starzenia się materiału, wcześniejszego czyszczenia lub wykorzystania innych proporcji składników w trakcie pierwotnego utworzenia.

Podczas prac odnowieniowych często wykorzystuje się obróbkę mechaniczną, której zakres zależy od grubości i stanu istniejącej warstwy. Szlifowanie i polerowanie lastryko obejmuje kilka etapów, a ich kolejność ma znaczenie dla końcowego wyglądu powierzchni. Najpierw usuwa się nierówności i zewnętrzną warstwę materiału, by odsłonić kruszywo. Następnie stopniowo zmienia się gradację narzędzi ściernych, uzyskując coraz gładszą strukturę. Nie za każdym razem konieczne jest głębokie szlifowanie. Jeżeli powierzchnia jest równa, a uszkodzenia mają nieduży zakres, intensywna obróbka mogłaby prowadzić do niepotrzebnego zmniejszenia grubości posadzki. Polerowanie tworzy się po odpowiednim przygotowaniu materiału, dostosowując sposób pracy do rodzaju spoiwa i oczekiwanego wykończenia. Warto uwzględnić też miejsca niełatwo dostępne, tj. narożniki, krawędzie przy ścianach czy stopnie schodów, ponieważ wymagają one często innego sposobu obróbki niż spore, otwarte powierzchnie. Po zakończeniu prac ważne pozostaje właściwe korzystanie podłogi. Do czyszczenia trzeba dobierać środki odpowiednie dla danego rodzaju lastryko, unikając preparatów, które mogą reagować ze spoiwem lub pozostawiać trudne do usunięcia osady.

Warto zobaczyć: renowacja schodów z lastryko.